تأثیر یک دوره تمرین تناوبی خیلی شدید بر کلاژن – 1 و TGF-β1 و عملکرد قلبی عضله قلب موش صحرایی پس از ایسکمی- ریپرفیوژن

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران

2 گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران

3 گروه فیزیولوژی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران

4 گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران

5 گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران

doi
چکیده

هدف: تأثیر یک دوره HIIT بر کلاژن – 1 و TGF-β1 و عملکرد قلبی عضله قلب موش صحرایی پس از ایسکمی- ریپرفیوژن است.   مواد و روش‌ها: 32 سر موش با تزریق تیوپنتال سدیم بی‌هوش شدند. انتوبه کردن، اتصال به ونتیلاتور و با بستن شریان کرونری نزولی بعد از توراکتومی، ایسکمی و 30 دقیقه بعد، ریپرفیوژن انجام شد. به صورت تصادفی به 4 گروه کنترل/ایسکمی، تمرین/ایسکمی، تمرین و شم تقسیم شدند.(گروه تمرین بدون جراحی و شم بدون ایسکمی). پس از 4 هفته دوره بازیافت، برنامه تمرینی (8 هفته، هفته‌ای 3 روز) 40 دقیقه­ای از 5 دقیقه گرم کردن و سرد کردن و 30 دقیقه دویدن تناوبی با شدت 85% تا 90% VO2max بود که با دوره فعال استراحت با شدت 50% تا 60% VO2max جدا می­شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی و بی‌هوشی موش­ها، بافت قلب جدا شد و بیان ژن کلاژن-1 و TGF-β1 به روش PCR-RT سنجیده شد.   نتایج: بیان ژن کلاژن – 1 در گروه تمرین/ایسکمی در مقایسه با گروه کنترل/ ایسکمی کاهش معناداری داشت (05/0P <). میران بیان TGF-β1 در سه گروه در مقایسه با گروه کنترل/ایسکمی کاهش معناداری داشت (05/0P <). کسر تزریقی (021/0P = ) و کسر کوتاه شدگی ( 011/0P =) در گروه تمرین/ایسکمی در مقایسه با گروه ایسکمی افزایش معناداری را نشان داد.   نتیجه‌گیری: اجرای HIIT باعث کاهش کلاژن-1 و TGF-β1 و افزایش بهبود عملکرد قلبی بعد از ایسکمی شد.