اثربخشی معنویت درمانی گروهی برخودمراقبتی و ابعاد آن در زنان مبتلا به دیابت نوع دو
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
2 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: دیابت یکی از شایعترین بیماریهای مزمن و همچنین بزرگترین مشکل بهداشتی در همه کشورها است. مهمترین راهبرد کنترل بیماریهای مزمن، رفتارهای مراقبت از خود است؛ بنابراین مهم است که فرد، مرکز کنترل و تصمیمگیری در درمان روزمره بیماری خود باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت درمانی گروهی بر خودمراقبتی و ابعاد آن در زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام گرفته است. مواد و روشها: طرح پژوهش شبه تجربی از نوع پیشآزمون و پسآزمون با گروه آزمایش و گواه است. از بین زنان مبتلا به دیابت نوع دو که در شبکه بهداشت و درمان شهرستان اقلید پرونده داشتند، 30 نفر به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین گردیدند. در پیشآزمون، پرسشنامه خودمراقبتی دیابت توبرت و گلاسکو (2000) توسط شرکتکنندگان تکمیل شد. سپس مداخله با روش معنویت درمانی گروهی به مدت 10 جلسه 90 دقیقهای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. برای تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS ویرایش 19 استفاده شد. نتایج: تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) نشان داد که اثر متغیر مستقل بر روی متغیر وابسته قابل ملاحظه و در سطح (001/0>p < /span>) معنادار بوده است و معنویت درمانی برخودمراقبتی بیماران دیابتی تأثیر گذاشته است. نتیجهگیری: بر اساس نتایج، معنویت درمانی گروهی در بیماران دیابتی میتواند میزان خودمراقبتی و ابعاد آن را ارتقاء دهد. بنابراین از این روش میتوان برای درمان و کاهش پیامدهای روحی و جسمی دیابت استفاده کرد.