اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر متغیرهای شناختی و هیجانی در دانشجویان مبتلا به اختلال بیخوابی دانشگاه کردستان در سال 1395
نویسندگان
1 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
2 گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب در دانشجویان مبتلا به اختلال بیخوابی دانشگاه کردستان بود. مواد و روشها: این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویانی بودند که در سال تحصیلی 95-1394 در دانشگاه کردستان مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 34 دانشجوی مبتلا به بیخوابی بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه 17 نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند و پرسشنامههای شدت بیخوابی، باورها و بازخوردهای ناکارآمد درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل نمودند. به افراد گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 75 دقیقهای درمان شناختی رفتاری برای بیخوابی ارائه گردید؛ اما گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس مکرر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج حاکی از این بود که نمرات تمامی آزمونهای شدت بیخوابی (41%)، باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب (35%)، نشخوار فکری (29%)، نگرانی (44%) و برانگیختگی پیش از خواب (26%) در گروه آزمایش، در هر دو مرحله پسآزمون و پیگیری کاهش قابل توجهی نسبت به شرکتکنندگان گروه کنترل داشتهاند (01/0>P < /span>) که این نشاندهنده اثربخشی درمان بوده است. نتیجه گیری: بر اساس یافتههای پژوهش، میتوان متغیرهای شناختی و هیجانی را واسطه های کلیدی اثربخشی درمانی، درمانگری شناختی رفتاری دانست؛ بنابراین، تمرکز انحصاری روشهای درمانی بر این متغیرها ممکن است به پیامدهای درمانی بهتری منجر شود.