بررسی اثر مصرف کود بیولوژیک، سولفات روی و کود نیتروژن بر عملکرد کمی وکیفی گندم

نویسندگان
doi
10.22092/ijsr.2011.126477
چکیده

به منظور بررسی اثر مصرف کود بیولوژیک تثبیت کننده نیتروژن، سولفات روی و تقسیط کود نیتروژنه بر عملکرد، اجزاء عملکرد و پروتئین گندم رقم پیشتاز در اقلیم معتدله کرمان، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه شهید باهنر در سال 1385 به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار انجام شد. تیمارها شامل ترکیبی از 3 فاکتور: تقسیط کود نیتروژنه از منبع اوره در سه سطح (n 1 : یک دوم در مرحله پیش از کاشت و یک دوم در مرحله پنجه دهی،n 2 : یک سوم در مرحله ساقه رفتن، دو سوم درمرحله خوشه دهی، n 3 :یک سوم در مرحله ساقه دهی، یک سوم درمرحله خوشه دهی و یک سوم در مرحله شیری دانه)، کودسولفات روی در دو سطح (z 1 : 50 کیلوگرم در هکتار و z 0 : صفر کیلوگرم در هکتار) و کود بیولوژیک نیتروژنوباکتر در دو سطح ( :a 1 2 کیلوگرم در هکتار a 0 : صفر کیلوگرم در هکتار) بودند. صفات مورد اندازه گیری عبارت بودند از عملکرد دانه، تعداد خوشه در مترمربع، تعداد دانه در خوشه، وزن هزار دانه و پروتئین دانه. بر اساس نتایج بدست آمده حداکثر عملکرد با کاربرد کود بیولوژیک ازتوباکتر، مصرف روی (Zn) و سطح دوم تقسیط کود نیتروژنه یعنی تیمار (n 2 z­ 1 a 1 ) به میزان 7667 کیلوگرم در هکتار به دست آمد که در مقایسه با تیمار (n 2 z­ 0 a 0 ) 34/38% افزایش نشان داد. بیشترین اجزاء عملکرد به میزان 07/44، 467 ،61/44 (گرم) به ترتیب مربوط به تعداد دانه در خوشه، تعداد خوشه در مترمربع و وزن هزاردانه نیز با مصرف کود ازتوباکتر، مصرف روی (Zn) و سطح دوم فاکتور تقسیط کود نیتروژنه (n 2 z­ 1 a 1 ) به دست آمد که در مقایسه با تیمار (n 2 z­ 0 a 0 ) به ترتیب 6/23%،57/8% و 83/11% افزایش یافت. اثر فاکتورهای مورد بررسی بر میزان پروتئین دانه معنی دار شد. بیشترین میزان پروتئین دانه از سطح سوم تیمار تقسیط کود نیتروژنه با مصرف کود بیولوژیک (n 3 a 1 ) به میزان 15% و کمترین آن از سطح اول تیمار تقسیط کود نیتروژنه که در آن روی و کودبیولوژیک مصرف نشد ( n 1 z 0 و n 1 a 0 ) به ترتیب به میزان 5/9% و 9% به دست آمد.