بررسی عوامل مؤثر بر خوداثربخشی دانشگاهی دانشجویلن کارشناسی ارشد و دکتری دانشگاه تهران (پژوهشی در حوزه روانشناسی اجتماعی و جامعه شناسی علم
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشگاه تبریز
2 مؤسسه پژوهش و برنامه ریزی آموزش عالی
doi
10.22034/irphe.2001.711375چکیده
این مقاله به بررسی تأثیر ساختار اجتماعی محیط علمی، کمیت و کیفیت تعامل دانشجویان با دانشکده، مسؤولیت های شغلی و سایر ویژگی های دانشجویان بر احساس خوداثربخشی دانشگاهی دانشجویان تحصیلات تکمیلی می پردازد. به عبارت دیگر، گرچه که محیط آموزشی دانشگاه از طرق مختلفی بر ابعاد گوناگون نگرشها و عملکرد دانشجویان تأثیر می گذارد، اما مطالعه حاضر به ارزیابی تأثیرات اجتماعی و ساختاری محیط علمی بر برآورد دانشجویان از توانایی های خود در موفقیت در امور تحصیلی و تکمیل وظایف خاص دانشگاهی (خود-اثربخشی دانشگاهی) می پردازد. الگوی تحلیلی توسعه داده شده در نمونه ای 369 نفری از دانشجویان دوره های تحصیلات تکمیلی مورد آزمون قرار گرفت و تحلیل عاملی متغیر تابع (خود-اثربخشی دانشگاهی) نشان داد که سازه خوداثربخشی دانشگاهی مطابق نظریه (تئوری) خوداثربخشی آلبرت باندورا به دو بعد خوداثربخشی دانشگاهی و اثربخشی دانشگاهی تقسیم می شود. برداشت دانشجویان از عملکرد استادان، اشتغال آنان در مشاغل مرتبط با رشته تحصیلی و پیوستگی تحصیلات دانشگاهی در همان دانشگاه، مهمترین عوامل مؤثر بر بعد اثربخشی دانشگاهی و نظارت حرفه ای استادان بر فعالیت علمی دانشجویان، تعامل علمی بین آنان و اشتغال در مشاغل مرتبط با رشته تحصیلی و وضعیت زندگی در ارتباط با خانواده از جمله مهمترین عوامل مؤثر بر خوداثربخشی شخصی دانشگاهی دانشجویان هستند.
