مؤلفه‌های توسعۀ فردی و رشد معنوی انسان در کلام الملوک باباجان قزوینی بر اساس نظریات وین دایر

نویسندگان
doi
10.22054/cisl.2023.72556.1013
چکیده

کمال‌الدین حاجی بابا بن میرزاجان قزوینی، یکی از برجسته­ترین شاگردان شیخ بهایی است. او کلام­الملوک را به سال ۱۰۴۳ق تالیف کرده است؛ که نسخه یگانه آن به شماره ۱۰۲۹۴ در کتابخانۀ مجلس نگهداری می­شود. موضوع کلام‌الملوک باباجان قزوینی، درمقامات عرفانی، احوالات و سخنان عرفا و اولیاء الهی است. استفاده از دستاوردهای دانش روان­شناسی در ادبیّات، ابزاری سودمند در تحلیل علمی­ متون ادبی است. به این منظور در مقالۀ حاضر، با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد تطبیقی، دیدگاه باباجان قزوینی با نظرات وین دایر(1940- 2015م) نظریه‌پرداز آمریکایی که مروج نظریۀ توسعه فردی و رشد معنوی است، مقایسه شده است. از دیدگاه باباجان قزوینی و وین دایر، انسان اهمیت زیادی دارد. تحلیل آراء این دو شخصیّت نشان می­دهد که او همسو با آزمودنی‌های وین دایر، در ارتباطات خود با مردم، نگرشی کل­گرا و همراه با مهربانی و مودّت داشته است. همچنین در ساختار منش مردمگرای باباجان و آزمودنی­های وین دایر، موضوعاتی چون توجّه به مفاهیم اخلاقی انسانی، دوری از ذمایم و رذایل اخلاقی مشترک است. با استناد به یافته‌های این پژوهش میان­رشته­ای، اندیشه و شخصیّت خودشکوفا و مردمگرای باباجان به اثبات می‌رسد.