نگاهی تطبیقی به گفت وگوی دراماتیک در رمان های برۀ گمشدۀ راعی از هوشنگ گلشیری و وسوسه از گراتزیا دلددا
نویسندگان
1
2 دانشگاه کردستان
doi
10.22054/cisl.2023.67046.1009چکیده
قدمت گفتوگو به آغاز سخنگفتن و مکالمة بشر برمیگردد. نخستین گفتوگو با عمل همراه بوده است. از این رو، درام که ماهیتی کنشی دارد، بیانگری خود را در قالب گفتوگو یافته است. گفتوگو در نمایشنامه یا فیلم، یک گفتار دراماتیک خیالی است که همة موارد اضافة گفتوگو را حذف میکند. این نوع گفتوگو، مجموعة مشخصی از اهداف و زمان محدودی را برای رسیدن به آنها دارد. از کارکردهای گفتوگوی دراماتیک، عمق بخشیدن به شخصیتها و پیشبرد طرح است. این ویژگی میتواند در داستان هم کارکرد داشته باشد؛ یعنی در عین تفاوت میان عنصر گفتوگو در داستان و درام؛ یک اثر داستانی میتواند واجد گفتوگوی دراماتیک باشد که این موضوع به معنای داشتن ظرفیت نمایشی و قابلیت اقتباسی است. در این پژوهش، دو رمان برة گمشدة راعی از هوشنگ گلشیری و وسوسه از گراتزیا دلددا به شیوة تطبیقی از منظر دیالوگ دراماتیک بررسی شدهاند. شیوة پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و به روش کتابخانهای و اسنادی است. بررسی این عنصر برجستة نمایشی، ضمن تأیید ظرفیت نمایشی این دو اثر، نشان داد که در این دو رمان، گفتوگو از عناصر مورد نظر این نویسندگان بوده و بر بار دراماتیک آثار آنها افزوده است. با این اوصاف میتوان به این دو اثر به عنوان منبعی برای اقتباس سینمایی یا نمایشی نگاه کرد.