بررسی سطوح عدم تعادل پیوستگی در ژنوم گاوهای بومی استان فارس با استفاده از دادههای متراکم نشانگرهای چند شکل تک نوکلئوتیدی
نویسندگان
doi
چکیده
زمینه مطالعاتی: شناسایی سطوح عدم تعادل پیوستگی در میان جمعیتها ابزاری مفید در مطالعه تاریخچه جمعیتها و شناسایی نواحی ژنومی مرتبط با صفات مهم اقتصادی است. هدف: در این تحقیق، به منظور فراهم آوردن اطلاعات پایه مورد نیاز در طراحی مطالعات ارتباطی کل ژنوم و بررسی تغییرات اندازه موثر جمعیت در گاوهای بومی فارس، سطوح عدم تعادل پیوستگی در ژنوم افراد این جمعیت مورد مطالعه قرار گرفت. روش کار: بدین منظور تعداد 10 راس از گاوهای بومی فارس به طور تصادفی نمونه برداری شدند و به کمک تراشه Illumina Bovine HD در 777962 جایگاه SNP تعیین ژنوتیپ شدند. کنترل کیفی دادهها بر اساس نرخ فراخوانی تعیین ژنوتیپ، انحراف از تعادل هادری–وینبرگ و فراوانی آللهای نادر در جایگاههای مختلف انجام شد و 55718 جایگاه برای انجام آنالیزهای بعدی انتخاب شدند. کلیه جفت مقایسههای بین SNPها در سه دسته فاصلهای صفر تا 10، 10 تا 100 و 100 تا 1000 کیلوبازی تقسیم بندی شدند و متوسط آماره r 2 برای تمامی کروموزومهای غیرجنسی در این فواصل محاسبه شد. نتایج: متوسط r 2 بالاتر از 3/0 در فواصل کمتر از Kb 9 و متوسط r 2 بالاتر از 2/0 در فواصل کمتر از Kb 60 مشاهده گردید. مقادیر r 2 بدست آمده در فواصل بین نشانگری کوتاهتر (کمتر از Kb 100) از اطمینان بیشتری برخوردار بودند. مقادیر بالای r 2 یافت شده در این مطالعه نشاندهنده سطح بالای بروز همخونی و کاهش شدید جمعیت موثر در گاوهای بومی فارس است. نتیجهگیری نهایی: نتایج این مطالعه میتواند در تعیین تراکم نشانگری مورد نیاز جهت کسب دقت کافی در مطالعات ژنومی احتمالی در گاوهای بومی فارس به کار گرفته شود.