بازآرایی دولت رفاه در پرتو منطق بازارمحور: خوانشی نئولیبرالی از سیاستگذاری سلامت در ایران پس از جنگ(1400-1367)
نویسندگان
1 دانشیار رفاه اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی،تهران،ایران.
2 دانشجوی کتری مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی،تهران،ایران.
doi
10.22054/rjsw.2026.87298.833چکیده
با گسترش نئولیبرالیسم بهعنوان گفتمان غالب در سیاستگذاری عمومی طی دهههای اخیر، نظامهای سیاست گذاری سلامت نیز دستخوش تغییرات بنیادینی شدهاند. این مقاله به بررسی روند پیشروی رویکردهای نئولیبرالی در سیاستگذاری نظام سلامت در ایران پس از جنگ میپردازد و تأثیر این تحولات را بر اصول عدالت اجتماعی، دسترسی به خدمات، کیفیت مراقبت و هزینههای سلامت تحلیل میکند. سیاستهایی نظیر خصوصیسازی، رقابتیسازی خدمات، کاهش مداخله دولت و افزایش نقش بازار، گرچه در برخی زمینهها منجر به بهبود بهرهوری و نوآوری در شرایط خاصی شدهاند، اما پیامدهایی چون افزایش نابرابری، کاهش شمولیت خدمات و فشار اقتصادی بر اقشار آسیبپذیر را نیز بهدنبال داشتهاند. این پژوهش در چارچوب یک راهبرد روششناختی توصیفیـتحلیلی با رویکرد کیفی و تفسیرگرایانه طراحی شده و بر مبنای پارادایم تفسیری-نقّادانه سامان یافته است. واحد تحلیل در این پژوهش، سندمحور و نظاممحور است. دادههای پژوهش از طریق روش تحلیل محتوای جهتدار و با بهرهگیری از کدگذاری مفهومی با الهام از مفاهیم بنیادین نئولیبرالیسم استخراج شده ا ند. یافته های حاصل از پژوهش در قالب کدها و زیر طبقات تحت عناوین بازتعریف سلامت به مثابه کالای مصرفی در دستگاه ایدیولوژیک نئولیبرالی، تبدیل بدن انسان به میدان ارزش افزایی، تبدیل بیمارستان به بنگاه شبه کارآفرینانه، بازارمندسازی سلامت و منطق عملکرد محور دسته بندی شدند.