فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: بیماری آلزایمر یکی از شایع‌ترین بیماری‌های نورودژنراتیو می‌باشد که در آن نورون‌ها، به‌ویژه در نواحی مرتبط با اعمال شناختی، موردتخریب قرار می‌گیرند. این بیماری علت مهم دمانس پیری است که با تخریب نورونی و زوال شناختی، به‌ویژه در سنین پیری مشخص می‌شود. در گذشته، درمان‌های دارویی زیادی برای بیماری آلزایمر معرفی شده‌اند که علی‌رغم ایجاد تحول زیاد، به‌طور کامل موفق نبوده‌اند. ازاین‌رو در این تحقیق، تأثیر تزریق داخل صفاقی عصارۀ دارچین بر مرحلۀ تثبیت حافظه در موش‌های صحرایی آلزایمری‌شدۀ نر نژاد ویستار موردبررسی قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: تعداد ۳۰ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در ۵ گروه تقسیم شدند: ۱. گروه دست‌نخورده (Intact)؛ ۲. گروه کنترل دی متیل سولفوکسید (DMSO)؛ ۳. گروه شاهد دی متیل سولفوکسید ـ مایع مغزی‌نخاعی(CSF)؛ ۴. گروه دریافت‌کنندۀ دی متیل سولفوکسید و استرپتوزوتوسین (با دُز mg/kg ۵/۱)؛ ۵. گروه دریافت‌کنندۀ استرپتوزوتوسین (STZ) به‌صورت داخل بطن مغزی و عصارۀ دارچین با دُز mg/kg ۱۲۵ به‌صورت داخل صفاقی. جهت ایجاد مدل آلزایمری داروی استرپتوزوتوسین به درون بطن‌های مغزی تزریق گردید و پس از آن، به مدت ۴ روز موش‌های صحرایی آلزایمری تحت درمان با عصارۀ دارچین به‌صورت داخل صفاقی قرار گرفتند. جهت ارزیابی، یادگیری و حافظه در موش‌های صحرایی از طریق آزمون یادگیری اجتنابی غیرفعال بررسی شد. نتایج: تزریق داخل بطنی استرپتوزوتوسین موجب آسیب شدید یادگیری و حافظه در موش‌های صحرایی شد و عصاره دارچین سبب بهبود یادگیری در حیوانات آلزایمری گردید (P<0.001). نتیجه‌گیری: نتایج کلی این پروژه نشان داد که عصارۀ دارچین منجربه درمان ضایعات شناختی در بیماری آلزایمر می‌شود.