مقایسه تاثیر فعالیت هوازی بیشینه بر تغییرات آنتی اکسیدانی و ایمونوگلوبولین A بزاقی در مردان میانسال ورزشکار و غیر ورزشکار

نویسندگان
doi
چکیده

فعالیت‌های بدنی نقش مهمی در پیشگیری، به تأخیر انداختن و درمان مشکلات ناشی از فرآیند پیری و بهبود کیفیت زندگی دارند. هدف از این تحقیق، اندازه‌گیری شاخص‌های سیستم دفاع آنتی اکسیدانی و ایمونولوژیکی برای درک اثر فعالیت ورزشی هوازی بود. 12 ورزشکار مرد (سن 95/4 ± 7/51 سال، وزن 51/4 ± 5/67 کیلوگرم، شاخص توده بدن 92/0 ± 93/23 کیلوگرم بر مترمربع ) و 12 غیرورزشکار مرد (سن 28/3 ± 91/52 سال، وزن 12/5 ± 35/72 کیلوگرم، شاخص توده بدن 89/0 ± 58/25 کیلوگرم بر مترمربع )، به صورت تصادفی هدفمند انتخاب شدند. آزمون تعدیل شده 20 متر شاتل ران برای فعالیت هوازی وامانده ساز مورد استفاده قرار گرفت. فعالیت آنزیم های سوپراکسیداز دیسموتاز (SOD) ، کاتالاز (CAT) ، پراکسیداز (POD) و همچنین ایمونوگلوبولین A بزاقی قبل، بلافاصله بعد و یک ساعت بعد از تمرین هوازی بیشینه ا ندازه گیری شد. بر اساس نتایج، فعالیت آنزیم‌های آنتی اکسیدانی در هر دو گروه بلافاصله بعد از فعالیت و هم چنین یک ساعت بعد از فعالیت، افزایش معناداری نسبت به قبل از فعالیت داشت. از طرفی، در هر دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار، تفاوت معنا دار بین مقدار ایمونوگلوبولین A قبل و بعد از تمرین ملاحظه نشد. در حالت ریکاوری نیز فعالیت آنزیم های CAT و SOD در گروه ورزشکار نسبت به غیر ورزشکار افزایش معناداری نشان دادند. به نظر می رسد که سابقه فعالیت ورزشی منظم در افراد ورزشکار می‌تواند باعث سازگاری بهینه و افزایش توان سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی در مقابله با فشار اکسایشی گردد.