Gilles Deleuze: Beyond Peirce’s Semiotics
نویسندگان
doi
چکیده
این مقاله به بررسی نقش نشانهشناسی چارلز سندرس پیرس، فیلسوف و ریاضیدان آمریکایی، در شکلگیری نخستین اثر برجسته ژیل دلوز درباره سینما، یعنی سینما 1: تصویر-حرکت ، میپردازد؛ کتابی که در آن دلوز از نشانهشناسی پیرس فراتر میرود. نگارندگان نشان خواهند داد که چگونه دلوز در دومین اثر برجستهاش درباره سینما، یعنی سینما2: تصویر-زمان ، شکل جدیدی از نشانهها را پدید میآورد. دلوز در نخستین کتاب خود کوشیده بود تا طرحهای نشانهشناسی پیرس را با بحثهای فلسفی درباره دورههای سینمای کلاسیک ترکیب کند. او در کتاب دوم کوشید تا با الگوگیری از نشانهشناسی پیرس طرحهایی از نشانهشناسی جدید را درباره سینمای مدرن پدید آورد و، بدین طریق، از نشانهشناسی پیرس گذر کند. در این مقاله، نشانههای پیرس در سینما 1: تصویر-حرکت و الگوگیری دلوز در سینما2: تصویر-زما ن را عرضه میکنیم تا نشان دهیم که چنین گذری برای دلوز نکته کلیدی برای فهم فلسفه است. این کار به او کمک میکند تا بر پایه نشانهشناسی پیرس و فلسفه زمان نزد برگسون به نشانهشناسی ویژه خود، یعنی اندیشه-نشانه، دست یابد، در حالی که تمایز کامل خود را با آنها حفظ میکند.
