مدل علی فرسودگی دیجیتال بر اساس شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال با نقش واسطه‌ای تنظیم هیجانات

نویسندگان
doi
10.30473/mrs.2025.75050.1642
چکیده

هدف: هدف از این پژوهش تعیین میزان برازش مدل علی فرسودگی دیجیتال بر اساس شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال با نقش واسطه‌ای تنظیم هیجانات بود. روش‌شناسی: پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ شیوه اجرا توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره‌ی ابتدایی شهر کرمانشاه بود. حجم نمونه بر اساس نرم‌افزار جی پاور تعیین و 124 نفر برآورد گردید. ابزارهای گردآوری داده‌های پژوهش شامل پرسشنامه‌های شایستگی معلمان در آموزش آنلاین پالیوان (2021)، خودکارآمدی دیجیتال هولکام، کینگ و براون (2004)، تنظیم هیجانات گراس و جان (2003) و فرسودگی دیجیتال ارتن و اوزدمیر (2020) بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SmatrPLS به روش معادلات ساختاری و تحلیل مسیر، استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال بر فرسودگی دیجیتال اثر منفی و معناداری دارند. شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال بر تنظیم هیجانات اثر مثبت و معناداری دارند. همچنین تنظیم هیجانات بر فرسودگی دیجیتال اثر منفی و معناداری دارد. علاوه بر این، شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال با نقش میانجی تنظیم هیجانات بر فرسودگی دیجیتال اثر منفی و معناداری دارند. بنابراین، مدل مدل علی فرسودگی دیجیتال بر اساس شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال با نقش واسطه‌ای تنظیم هیجانات با مدل تجربی برازش دارد. نتیجه‌گیری: معلمان برخوردار از شایستگی تدریس آنلاین و خودکارآمدی دیجیتال و با راهبردهای تنظیم هیجانات مثبت فرسودگی دیجیتالی کمتری را در محیط کار احساس می‌کنند.