نقش تابآوری و سن در سازگاری با علائم و نشانههای بیماری درد مزمن
نویسندگان
1 استادیار، گروه روان شناسی، دانشگاه پیام نور، واحد بوشهر، بوشهر، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران
3 استاد روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور، واحد تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: تابآوری و سن دو متغیر مهمی هستند که در سازگاری بیماران با بیماریشان نقش دارند؛ بنابراین پژوهش حاضر، با هدف بررسی نقش تابآوری و سن در سازگاری با علائم و نشانههای بیماری درد مزمن صورت گرفت. موارد و روشها: در یک مطالعۀ توصیفی و از نوع همبستگی 154 نفر (64 مرد و 90 زن) بیمار درد مزمن مراجعهکننده به کلینیک درد بیمارستان امامخمینی بهروش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب شدند. شرکتکنندگان به پرسشنامۀ اطلاعات جمعیتشناختی، مقیاس تابآوری، فرم کوتاه مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس و پرسشنامۀ ناتوانی جسمانی پاسخ دادند. دادههای بهدستآمده، با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج: نتایج ضریب همبستگی نشان داد که تابآوری با اضطراب، افسردگی، تنیدگی و ناتوانی جسمانی رابطۀ منفی معناداری داشت و سن با ناتوانی جسمانی رابطۀ مثبت معنادار داشت. همچنین نتایج نشان داد که تابآوری بهصورت منفی اضطراب، افسردگی، تنیدگی و ناتوانی جسمانی را پیشبینی میکند و سن نیز میتواند بهصورت مثبت ناتوانی جسمانی را پیشبینی کند. نتیجهگیری: بر اساس این پژوهش میتوان به نقش تابآوری بهعنوان عاملی محافظتکننده در سازگاری با درد مزمن اشاره کرد. این مسئله نیز قابل توجه است که افراد مسنتر محدودیتهای کارکرد جسمانی بیشتری را در هنگام ابتلا به درد مزمن نشان میدهند که باید در طراحی درمانهای دارویی و غیردارویی برای بیماران درد مزمن آن را در نظر داشت.
