هستیشناسی فضای سایبر؛ ماهیت و مختصات
نویسندگان
doi
10.61186/mi.4.7.97چکیده
در پرتو پیشرفت فناوری و دیجیتالیشدن اطلاعات، قلمرو نوینی از وجود (هستی)، که از آن به "فضای سایبر" تعبیر میشود، بهدست انسان مدرن گشوده شد که در عین بنیاد داشتن در جهان مادی، بهگونهای موازی در کنار آن جریان داشته و زیستجهان دومِ انسانِ معاصر را رقم زده است. تأمل در باب اینکه این فضا چه جایگاه و شأنی در عالَم هستی دارد و ویژگیهای هستیشناختی آن کدامند، از بایستههای پژوهشیِ روز به نظر میرسد. هستی-شناسی فضای سایبر که از سنخ مطالعات نظری این حوزه است، میتواند نقشی تعیینکننده در شناسایی، ذهنیت و سوگیری فکری و رفتاری ما در تعامل با این فضا ایفا کند. پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و با رویکرد فلسفی و عقلی، به تبیین سنخ وجود فضای سایبر و مهمترین مختصات هستیشناختی آن پرداخته است. یافتههای پژوهش حاضر عبارتند از: اشیاء موجود در فضای سایبر، اولاً "واقعی"اند، نه موهوم و خیالی؛ ثانیاً از سنخ "وجود عینی" هستند؛ ثالثاً هویتی "مثالیگونه" دارند و رابعاً از سنخ وجود "حقیقی" هستند، نه اعتباری. همچنین ازآنجاکه امروزه فضای سایبر، قلمروهای پیشینِ وجود را درنوردیده و بر آنها سیطره یافته، این فضا همچون "واقعیت حاد" رخ نموده است. همچنین اهم مختصات هستیشناختی فضای سایبر عبارتند از: دیجیتالی بودن، ابدیت نسبیِ زمانی، گسستگی مکان از زمان و طرح مسأله فضای بیمرز، حافظه مجازی، فرامتنی یا هایپرتکست بودن، شبکهای و تعاملی بودن.