ایده وحدت شریعت، حکمت و شهود در تاریخ فلسفه اسلامی با تأکید بر قرون 6 تا 8 هجری
نویسندگان
doi
چکیده
موضوع این مقاله رابطه بین شریعت، حکمت و عرفان است. توجه به تاریخ و عناصر زمان و مکانِ مباحث و موضوعات علمی، نقش بنیادی در توضیح آنها و تبیین پیامدهای مترتب بر آنها دارد . پژوهش حاضر به دنبال رصد تاریخی این مسئله و تبیین اوج آن در قرن ششم تا نیمه اول قرن هشتم قمری در فضای فکری عالم اسلام بهویژه در حوزه عقلی و جغرافیایی آذربایجان است و همینطور در صدد ارائه مدللِ نظریۀ مختار (جمع و تلفیق) از بین انواع رویکردهاست که با روش کتابخانهای سامان یافته است. یافتههای تحقیق حاضر بدین قرار است: ۱ . این موضوع از مباحث کهن در بیشتر نحلههای فلسفه اسلامی است؛ ۲ . در مورد نسبت و رابطه این مقولاتِ سهگانه با همدیگر، نظرات مختلفی ارائه شده که مقبولترین آنها نظریه جمع و تلفیق است؛ ۳ . اولین قلۀ طرح این جریان مربوط به حوزه عقلی آذربایجان بهوسیلۀ شیخ شهابالدین سهروردی و خواجهنصیرالدین طوسی و پیروان آنها در قرون ششم تا هشتم قمری است.؛ 4. این زمینهسازی متفکران در قرون ششم تا هشتم، طرح کامل ایده جمع و تلفیق را در فلسفه صدرایی مهیا ساخت.
