اثربخشی طرحوارۀ درمانی هیجانی بر شدت و فراوانی علائم جسمی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم رودۀ تحریکپذیر
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2 دکترای تخصصی روانشناسی بالینی، استادیار گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
3 استاد گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران ، ایران
4 استاد بخش گوارش، گروه بیماریهای داخلی، مرکز تحقیقات جامع نگر عملکرد گوارش، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان،
doi
چکیده
مقدمه و هدف: در فرایند درمان و پیشگیری از بیماریهای سایکوسوماتیک، حالتهای هیجانی مثبت و منفی از مهمترین عوامل میباشند. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی طرحوارۀ درمانی هیجانی بر شدت و فراوانی علائم جسمی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم رودۀ تحریکپذیر اجرا شد. مواد و روشها: پژوهش حاضر در چهارچوب طرحهای تجربی تکآزمودنی با استفاده از طرح خطوط پایۀ چندگانۀ پلکانی اجرا شد. براساس میزان تمایل به شرکت در پژوهش، پنج بیمار مبتلا به IBS بهصورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شده و طرحوارۀ درمانی هیجانی دریافت کردند. ابزار پژوهش شامل مقیاس ROMEIII، مصاحبۀ SCID، مقیاس فراوانی و شدت علائم IBS و پرسشنامۀ کیفیت زندگی بود. تحلیل دادهها با استفاده از نمودار تحلیل دیداری، درصد بهبودی و شاخص تغییر پایا انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد بیمارانی که طرحوارۀ درمانی هیجانی دریافت کردند، در شدت علائم کاهش داشته و در متغیر کیفیت زندگی افزایش داشتند (05/0≥p < /span>). همچنین این درمان بر فراوانی علائم IBS اثر نداشت (05/0<p < /span>). نتیجهگیری: باتوجهبه اینکه طرحوارۀ درمانی هیجانی، در بهبود کیفیت زندگی و شدت علائم IBS مؤثر است، بهنظر میرسد گزینۀ مناسبی برای درمان این بیماران است.
