بررسی نقش ابزار بلاغی «توصیف» در خلق فضای پوچی حاکم بر داستانهای مالون میمیرد و زنده بهگور
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، لرستان، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، لرستان، ایران
3 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، لرستان، ایران
4 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، لرستان، ایران
doi
10.22059/jor.2020.290060.1918چکیده
«توصیف» یکی از ویژگیهای اصلی و جدانشدنی هر داستان است. در میان نویسندگان معاصر، افرادی همچون صادق هدایت نویسنده و پژوهشگر ایرانی و ساموئل بکت نویسنده و نمایشنامهنویس ایرلندی از ابزار بلاغی «توصیف» برای فضاسازی مناسب به صورت ویژه استفاده کردهاند. هدف نویسندگان در این مقاله، بررسی نقش «توصیف» در خلق فضای پوچی حاکم بر داستانهای مالون میمیرد اثر بکت و زنده به گور اثر هدایت است. نوع پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی و شیوۀ گردآوری اطلاعات، کتابخانهای و فیشبرداری است. مطالب مورد تحلیل نشان میدهد که بکت و هدایت برخلاف نویسندگان کلاسیک قصد دارند با استفاده از «توصیف»، جهان را پستتر از آنچه هست نشان دهند و فضای داستانها را یأسآلود مجسّم کنند. آنها برای این منظور از نقشهای مقعرسازی توصیف، روایی، هومریک یا حماسی و میمتیک یا تقلیدی بهره جستهاند.