ناکارآمدی بازپروری زندانیان در نهاد زندان؛ مطالعه‌ای بر زندانیان مرد بازگشته به زندان

نویسندگان

1 گروه جامعه شناسی دانشگاه ازاد اسلامی واحد گرمسار

2 دانشیار جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار

3 استادیار جامعه شناسی گروه جامعه شناسی دانشگاه ازاد اسلامی واحد گرمسار

doi
10.22054/rjsw.2024.75620.713
چکیده

هدف از این پژوهش شناسایی شرایط منجر به تکرار جرم در زندان است. برای دستیابی به این هدف از روش مردم‌نگاری استفاده شد. گردآوری اطلاعات از طریق مصاحبه با 20نفر از زندانیان مرد با سابقه بازگشت مجدد به زندان، به‫عنوان مطلع و نیز مشاهده میدانی به همراه مطالعه اسناد انجام شد. یافته‫ها نشان داد که زندان دارای یک سازوکار رسمی مواجهه با زندانی است که در پنج سطح عمل می‫کند، این سطوح عبارتند از: تامین نیازهای زیستی زندانی، پذیرش و ارزیابی، ارائه آموزش‫ها، حمایت و مراقبت ونیز ارتقای روابط اجتماعی زندانی. همچنین تجزیه و تحلیل مصاحبه‌ها منجر به ظهور پنج مقوله اصلی شد که عبارتند از: برچسب زندانی و تجربه طرد اجتماعی، تراکم زندانیان، عدم طبقه‌بندی محافظت‫کننده زندانیان، ناکارآمدی نظام‌های حمایتی و مراقبتی، آموزش ناکارآمد و غیرموثر. بند به عنوان مرکز دریافت خدمات زیستی و حمایتی رسمی، هم‫زمان مرکز دریافت حمایت‫ها و آموزش‫های غیررسمی است. زندانیان مرد بازگشته به زندان عملا با نظام جامعه‫پذیری غیررسمی همسو شده و نظام رسمی از کارآمدی لازم برای برقراری ارتباط با این گروه از زندانیان برخوردار نیست. سازوکار رسمی موجود نیز قادر به نیل به اهداف تعیین شده خود نیست.

کلیدواژه‌ها