قاسمی و الیازجی: فضایل اخلاقی (بررسی تطبیقی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22103/jcl.2023.19939.3507چکیده
ااخلاق یکی از زمینههای اصلی ادب گرانسنگ فارسی است که گویندگان کثیری، بدان پرداختهاند. فضایل اخلاقی در دیگر زبانها هم مورد توجه بودهاست. از قاسمیگنابادی (ف.982ق.)، هشت مثنوی برجای است که در آنها با طرفهاندیشی و بیانی سهل، مضامین اخلاقی را غالباً در قالب حکایت سرودهاست. در ادب عربی نیز شاعران سترگی از جمله ناصیف الیازجی (1871-1800م.) به مفاهیم اخلاقی توجّه داشتهاند. در این جستار با تکیه بر مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی که وجود زمینههای تأثیر و تأثّر را صرفاً شرط تطبیق نمیداند، به بیان فضایل اخلاقی مشترک در اشعار دو شاعر پرداختهشد. پژوهش حاضر با تکیه بر منظومههای عمدةالاشعار و زبدةالاشعار قاسمی و دیوان اشعار الیازجی و بر اساس تقسیمبندی خواجهنصیرالدّینطوسی از فضایل اخلاقی در چهار حوزۀ کلی (حکمت، شجاعت، عفت و عدالت) انجام گرفتهاست. پرسش اصلی پژوهش آن است که چه مضمونهای اخلاقی مشترکی در شعر قاسمی و الیازجی وجود دارد؟ از دستاوردهای ارزشمند آن تبیین و تحلیل مضامین مشترکی چون علم، تواضع، صداقت، صبر و وفایبهعهد است که در شعر دو شاعر ایرانی و لبنانی بیان شدهاست. به زیباییهای ادبی اشعار درحد گنجایش مقاله اشاره شد. بسامد برخی مفاهیم اخلاقی در شعر قاسمی چشمگیرتر است. از دلایل آن میتوان به اهتمام قاسمی در سرودن مثنویهای متعددی که مشحون از مفاهیم اخلاقی و اجتماعی است و نیز مناعت طبع و ویژگیهای خُلقی شاعر اشاره نمود.