سبک‌ و ساختار رباعیات ظهیرالدین فاریابی

نویسندگان
doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی سبک‌شناختی رباعیات ظهیرالدین فاریابی، شاعر قرن ششم هجری، انجام شده است. رباعیات وی از نظر زبان، ساختار ادبی و اندیشه شعری ظرفیت بالایی برای تحلیل دارند و نمایانگر رویکرد هنری او هستند. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و در سه سطح زبانی، ادبی و فکری است. در سطح زبانی، واژگان، هماهنگی نحوی و موسیقی شعر (وزن، قافیه، ردیف) بررسی شده و نقش موسیقی درونی و بیرونی در بیان عاطفه‌های شاعر نشان داده شده است. در سطح ادبی، تصاویر شعری و صور خیال مانند تشبیه، استعاره، تضاد و مراعات نظیر تحلیل شده و نوآوری‌های بیانی فاریابی با وجود پایبندی به سنت‌های کلاسیک روشن شده است. در سطح فکری، مضامین رباعیات از عشق و عرفان تا آموزه‌های اخلاقی، فلسفی و اجتماعی بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد رباعیات فاریابی تلفیقی از سنت و نوآوری است که جایگاه او را در شعر فارسی متمایز می‌سازد.