حس آمیزی در شعر محمود درویش و قهّار عاصی مورد پژوهشی مجموعۀ شعری «لا تعتذر عمّا فعلت» و « ازآتش از ابریشم»
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشکدۀ ادبیات و علوم بشری، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات عربی دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22103/jcl.2022.19132.3447چکیده
چکیده حسآمیزی یکی از شیوههای بلاغی و هنری است که شاعر با استفاده از آن دامنۀ خیال پردازی خویش را گسترش داده و منجر به آفرینش تصاویری زیبا و تأثیرگذار میشود. این آرایۀ هنری به-خاطر بالا بردن سطح لذت ادبی از راه جلب توجه خواننده و انتقال دقیق حسدرونی به مخاطب از اهمیت ویژهای برخوردار است. پژوهش حاضر به بررسی تطبیقی حسآمیز دو مجموعة شعری «لا تعتذر اما فعلت» محمود درویش و «از آتش از ابریشم» قهّار عاصی بر اساس روش توصیفی–تحلیلی و با استفاده از آمارهای دقیق از اشعار دو شاعر پرداخته است. بررسیها نشان میدهد که استفاده از این آرایۀ هنری در شعر شاعران بسامد بالایی دارد، به گونهای که میتوان آن را یکی از ویژگیهای سبکی شعر آنان برشمرد. با آنهم نکات اختلافی در نحوۀ استفاده از حسآمیزی در شعر هردو شاعر موجود است؛ اما پیوند میان کاربرد این آرایۀ هنری با محتوا، اندیشه و احساسات شاعرانه، مسألۀ بوده که همواره در اشعار آنان رعایت شده است.