نقش امر به معروف و نهی از منکر در پیشگیری از جرم در افغانستان

نویسندگان
doi
10.22034/ls.2026.100802
چکیده

امر به معروف و نهی از منکر از مهم‌ترین آموزه‌های دینی و اجتماعی در اسلام است که نقش اساسی در اصلاح جامعه و پیشگیری از انحرافات فردی و جمعی دارد. این فریضهٔ الهی علاوه بر بُعد عبادی، کارکرد اجتماعی و حقوقی نیز داشته و می‌تواند به‌عنوان یک سازوکار پیشگیرانه در کاهش جرایم و نابسامانی‌های اجتماعی مؤثر واقع شود. تحقیق حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایهٔ مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده و از منابع معتبر قرآنی، روایی، فقهی، حقوقی و آثار علمی مرتبط بهره برده است. در این تحقیق تلاش شده است تا نقش امر به معروف و نهی از منکر در پیشگیری از جرم در جامعهٔ افغانستان مورد بررسی قرار گیرد. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که اجرای امر به معروف و نهی از منکر در افغانستان با موانعی همچون ضعف آگاهی عمومی نسبت به شرایط و مراتب شرعی، نبود چارچوب‌های قانونی شفاف، ترس از واکنش‌های اجتماعی و گاه اجرای نادرست و سلیقه‌ای مواجه است. از این‌رو، تحقق نقش مؤثر امر به معروف و نهی از منکر در پیشگیری از جرم، مستلزم نهادینه‌سازی فرهنگی، آموزش عمومی، اجرای تدریجی و عقلانی، و حمایت قانونی منطبق با موازین شرعی و حقوق شهروندی است. در نهایت، تحقیق حاضر به این نتیجه می‌رسد که امر به معروف و نهی از منکر، در صورت بازتعریف علمی و اجرای صحیح، می‌تواند به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین راهکارهای بومی و دینی پیشگیری از جرم در افغانستان مطرح گردد.