بررسی اثر همهگیری Covid-19 بر امنیت آبی، امنیت غذایی و محیطزیست در ایران
نویسندگان
1 گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 استادیار، گروه اقتصاد، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
3 استاد، گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
4 دانشجوی دکتری،گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
چکیده
با توجه به گسترش سریع ویروس کرونا و میزان بالای مرگومیر ناشی از آن، نوشتار حاضر به بررسی ارتباط میان ویروس کرونا، امنیت آبی و غذایی و محیطزیست پرداخته است. همهگیری Covid-19 منجر به افزایش استفاده از آب در کشور شده است و در برخی از نقاط خشک کشور که از منظر شاخص فقر آبی و تأمین حقابه محیطزیست دارای امنیت آبی ضعیفی بوده و یا بعضاً با ناامنی آبی مواجه است، از منظر آب ناامنتر شدهاند. همهگیری ویروس کرونا و اجرایی شدن مصوبات ستاد ملی مبارزه با ویروس کرونا، آثار مثبت زیادی بر روی محیطزیست داشته که میتوان به کاهش آلودگی هوا در کلانشهرها، کاهش تولید گازهای گلخانهای، کاهش آلودگی زیستبومها اشاره کرد. البته ذکر این مسئله نیز ضروری است که در خانهمانی مردم منجر به تولید پسماندهای بیشتری شده که در صورت عدم بازیافت این پسماندها، خود میتواند برای محیطزیست مخاطرهآمیز باشد. از طرفی همهگیری Covid-19 بر روی اقتصاد و معیشت مردم اثر سوئی داشته و فعالیتهای اقتصادی و امنیت شغلی مردم را به مخاطره انداخته است. همهگیری Covid-19 بر اساس سند ملی تغذیه و امنیت غذایی کشور (1399-1391) و پژوهشهایی که درگذشته برای تعیین امنیت غذایی استانهای کشور انجام شده است، امنیت غذایی در کشور را نیز دچار مشکل کرده است. ویروس کرونا درسهای زیادی را به جامعه بشری آموخته است که میتوان به افزایش رعایت بهداشت فردی و مشارکت جمعی اشاره کرد؛ از طرفی برای پیشبرد اهداف مدیریتی و رفع بحرانهای موجود نظیر گرمایش جهانی و بحران آبی میتوان از مشارکت جمعی بهره جست.