«بررسی مقایسهای دعا از منظر مولانا و کاترین پاندر»
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 دانشیار زبان و ادبیات فارسی،دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
4 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
doi
10.22103/jcl.2021.17783.3305چکیده
«دعا» به معنی طلب و درخواست کردن است. براساس نظریات معنویان جهان، «دعا» بهعنوان یکی از بهترین راههای ارتباط با خدا و از برترین عبادات معرفی شده است. از آنجا که «دعا» در بهداشت روانی افراد مؤثر است، پژوهشها و مطالعات مقایسهای در این حوزه از ضروریات معرفتی به شمار میآید و در ایجاد آرامش روحی و روانی افراد بهصورت کاربردی مطرح میشود که یکی از نتایج آن، کاهش اضطراب و نزاع در جامعه است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به مقایسۀ «دعا» از منظر مولانا و کاترین پاندر پرداخته است تا با بررسی مقایسهای قدرت دعا از منظر مولانا در کتاب مثنوی معنوی بهعنوان نمایندة عرفان اسلامی با نظرات کاترین پاندر در کتاب قدرت دعا بهعنوان نمایندة عرفان مسیحی، درخصوص شباهتها و تفاوتهای اندیشگانی این دو عارف به نتیجهای پایدار دست یابد. بررسیهای بعمل آمده نشان داد که پاندر و مولانا از جهات بسیاری همچون لزوم اخلاص و موهبت الهی بودن دعا با یکدیگر اشتراک دارند اما مهمترین اختلاف نظر آنها در ماهیت دعاست زیرا توجه مولانا در دعا به امور معنوی و توجه پاندر به امور مادی است.
