مدیریت مصرف آب در جنگلکاری مناطق خشک و نیمه خشک از طریق تعیین نیاز آبی و آستانه تحمل به خشکی
نویسندگان
1 استاد گروه زیست فن آوری موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
2 کارشناس پژوهش بخش تحقیقات منابع طبیعی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، یزد، ایران
3 استادیار پژوهشی بخش تحقیقات منابع طبیعی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان یزد، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، یزد، ایران.
4 دانشیار گروه تحقیقات بیابان موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
doi
چکیده
در مناطق خشک و نیمهخشک، بهبود پوشش گیاهی از طریق جنگلکاری میتواند، ضمن کنترل بیابانزایی و تولید مواد سلولوزی، شرایط را برای بقا و سکونت انسان و همچنین حیاتوحش فراهم نماید. در کنار انتخاب گونه مناسب برای جنگلکاری، میبایست به نیازهای بومشناختی و بوم سازگاری آنها نیز توجه کرد. بسیاری از گونههای جنگلی، میتوانند با سازوکارهای مختلف ازجمله بهبود کارایی مصرف آب با خشکی مقابله نمایند. از طرف دیگر توجه به نیاز آبی واقعی این گیاهان و تأثیر تنش خشکی بر رفتار و سازگاری آنها با طبیعت، حائز اهمیت است. از طریق آزمایشهای لایسیمتری و تعیین نیاز آبی تعدادی از گونههای جنگلی ازجمله تاغ (Haloxylon aphyllum) و چند گونه اکالیپتوس (Eucalyptus camaldulensis,E. microtheca E. sarjentii, E. leucoxyloni, E, saligna و E. flocktoniea)، سازوکارهای سازگاری آنها برای بقا در شرایط خشک موردتوجه قرار گرفت. در میان گونههای ذکرشده تاغ دارای کمترین نیاز آبی و مقاومترین گونه به تنش خشکی بود. اینگونه همچنین از کارایی مصرف آب بالاتری در مواجه با تنش خشکی، برخوردار بود.
