بررسی ویژگیهای شعری شاملو و نزار قبانی با تکیه بر نظریۀ زبانشناسی قطبهای استعاری و مجازی یاکوبسن
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 استادیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22103/jcl.2021.16120.3105چکیده
آنچه در این مقاله مورد بررسی قرار میگیرد نحوة انتخاب و ترکیب بر روی «محور جانشینی» و «محور همنشینی» در شعر دو شاعر معاصر فارسی «شاملو» و شاعر عرب «نزار قبانی» است تا از منظر زبانشناسی، شیوهی زیباییآفرینی این دو شاعر بررسی و مقایسه شود. در راستای این هدفْ به تبیین بررسی ادبیات از دیدگاه زبانشناسی پرداخته و دفتر «آیدا در آینه» از شعر شاملو و «بلقیس» از شعر نزار قبانی را بررسی کردهایم. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که شاملو شعر خود را به گونهای نوشته کرده است که درک هر بیت در گرو اندیشیدن خواننده و دستیابی وی به انتخابهای شاعر از روی محور جانشینی است درحالیکه مخاطب در اشعار قبانی غالباً با ترکیبهای شاعر بر روی محور همنشینی روبهرو است و همین عامل سبب درک آسان اشعار و مفاهیم آن شده است. در نهایت گرایش شاملو به سمت فرایند انتخاب بر روی محور جانشینی، سبب ایجاد فضای خاصی چون ایجاد معانی ضمنی در ابیات، پیچیدگی، ابهام، دوری مدلول و مصداق از یکدیگر و گرایش قبانی به سمت فرایند ترکیب سبب توضیح ابیات، نزدیکی مدلول و مصداق و درک آسان ابیات شده است.