اثر تمرکز صنعتی بر کارایی انرژی در بخش صنعت ایران
نویسندگان
1 دکتری اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دکتری اقتصاد دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده علوم اقتصادی و اداری دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.29252/jem.2020.100520چکیده
یکی از مسائل اصلی توسعه بخش صنعت، افزایش کارایی انرژی برای بهبود کیفیت محیط زیست است. در این راستا، مطالعه حاضر با استفاده از شواهد آماری بخش صنعت براساس کدهای آیسیک دو رقمی برای دوره زمانی 1386 تا 1394 به برآورد کارایی انرژی در زیر بخشهای صنعت و اثر تمرکز صنعتی بر آن میپردازد. نتایج نشان میدهد که کارایی انرژی در گروه بازیافت در کمترین مقدار برابر با 01/0 و در گروه تولید سایر محصولات کانی غیر فلزی در بیشترین مقدار برابر با 78/0 است. همچنین گروههای محصولات فلزی فابریکی (کد 28)، کانی غیر فلزی (کد 26) و غذایی و آشامیدنی (کد 15) دارای کمترین تمرکز صنعتی برابر با 031/0 است و گروه ساخت ماشین آلات دفتری، حسابداری و محاسباتی (کد 30) دارای بیشترین تمرکز، برابر با 394/0 است. نتایج برآورد الگو توبیت نشان میدهد که تمرکز صنعتی، اثر منفی و معناداری بر کارایی انرژی دارد، و مخارج تحقیق و توسعه، قیمت انرژی و سرمایه انسانی اثر مثبت و معناداری بر کارایی انرژی دارد. تخصیص مخارج تحقیق و توسعه در جهت شناخت فرآیندهای نوین تولیدی، بهبود کیفیت سرمایه انسانی و توزیع فعالیتهای صنعتی در استانها براساس مزیت نسبی از جمله سیاستهای موثر برای افزایش کارایی انرژی است.