راهکارهای ارتقاء و بهینهسازی پژوهشهای مددکاری اجتماعی در ایران
نویسندگان
1 گروه مددکاری، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی
2 استادیار گروه مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی (نویسنده مسول)
3 استادیار گروه مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
4 گروه جامعه شناسی جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی
5 استاد مددکاری اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی سردبیر
6 گروه مددکاری اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22054/rjsw.2022.65312.549چکیده
مطالعات در ایران نشان میدهد که با وجود رتبه مناسب کشور در تولید دانش، از این ظرفیت در راستای منافع ملی استفاده نمیشود. بدین لحاظ پژوهش حاضر با هدف تبیین و موشکافی وضعیت موجود اثربخشی پژوهشهای مددکاری اجتماعی و راهکارهای ارتقاء این اثربخشی انجام گردید. این پژوهش به روش کیفی انجام شده و داده های مورد نیاز از طریق مصاحبه فردی نیمه ساختاریافته با صاحب نظران گردآوری شد. در مجموع محتوای 10 مصاحبه فردی و یک مصاحبه گروهی مورد تحلیل مضمون قرار گرفت. روش نمونه گیری مصاحبه شوندگان، هدفمند بوده است. یافته های مطالعه حاضر، طبق نظرات صاحبنظران نشان میدهد با وجود برخی مصادیق ارزشمند، اثربخشی پژوهشها با سطح قابل انتظار فاصله دارد که وجود برخی از عوامل مربوط به ارکان نظام آموزش عالی و برخی دیگر از عوامل مربوط به ساختارها و سازمانهای خدمات اجتماعی سبب اثربخشی پایین پژوهشها شده است. لذا شایسته است که سیاستگذاران و مدیران و و سایر مسئولان هر دو بخش جهت رفع یا کاهش مسائل اقدام نمایند. در این راستا توصیههای سیاستی مربوطه ارائه شده است.
