نگرشی نو در باب حدود مداخلۀ ولی در ازدواج باکره: تبیین قلمرو حمایت و دخالت
نویسندگان
1 دانشآموختهٔ دکتری گروه حقوق خصوصی، دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشآموختهٔ دکتری گروه حقوق خصوصی، دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22067/jfiqh.2024.81532.1558چکیده
طبق مادهٔ 1043 قانون مدنی، ازدواج باکرۀ رشیده در هر موقعیت سِنّی و وضعیتی منوط به اذن ولی قهری است. در خصوص این حکم اختلافنظرهای فراوانی در منابع فقهی وجود دارد و لازم است بررسی شود که باتوجهبه مبنای تشریع لزوم گرفتنِ اذن ولی، آیا این حکم فراگیر است و همۀ موارد را در بر میگیرد یا میتوان میان دختران از حیث نیازمندی به حمایت تفکیک قائل شد؟ بررسیها نشان میدهد که لزوم اذن ولی، حکمی در راستای حمایت از دخترانِ کمتجربه و معطوف به افرادی است که نیازمند حمایتاند و هنوز به استقلال و دراختیارگرفتنِ امر خود نرسیدهاند وگرنه الزام به گرفتن اذن برای دختر مستقل و مالک امر خود دیگر حمایت محسوب نیست، بلکه به دخالت نزدیک است. حاصل این پژوهش که بهروش تحلیلیتوصیفی سامان داده شده اینکه باتوجهبه واقعیات روز جامعه و به پیروی از دیدگاههای فقهای متأخر لازم است باتوجهبه ملاکهای سن، شغل و مسکن مستقل، برخی دختران را از شمول حکم خارج دانست.