بررسی تطبیقی «جایگاه زن» در ضربالمثلهای فارسی و عربی بر بنیاد دیدگاههای آدلر و برن (مطالعۀ موردی: امثال و حکم دهخدا و مَجمَع الأمثال میدانی)
نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه حکیم سبزواری،سبزوار،ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواری
3 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواری،سبزوار،ایران
doi
10.22103/jcl.2019.2427چکیده
ضربالمثلها به عنوان یکی از بهترین زمینههای پژوهش بر روی اندیشههای گویشوران یک زبان، بخشی از ادبیات هر سرزمین است که مردم آن را به عنوان بهترین راه برای بیان اندیشههای رایج میان خویش برگزیدهاند. بررسی همسنج ضربالمثلهای پارسی و عربی با تمرکز بر موضوع زن، با اتکا بر امثال و حکم دهخدا و مجمع الأمثال نیسابوری میدانی، میتواند نمایانگر بخشی از ذهنیت گویشوران زبان پارسی و عربی باشد؛ به ویژه زمانی که این بررسی همسنج با بهرهگیری از دیدگاههای روانشناسی اریک برن و آلفرد آدلر صورت گیرد. آموزههایی که تحت عنوان اصطلاح آلودگی در روانشناسی برن و اصطلاح اشتباههای بنیادی در روانشناسی آدلر مطرح شده است، میتواند زمینه را برای تحلیل دقیق ضربالمثلهای این دو مجموعه فراهم سازد؛ بررسی دقیق و آماری ضربالمثلها بر پایۀ دیدگاههای یادشده، رهگشای درک دقیق و واکاوی تطبیقی جایگاه زنان در ضربالمثلهای دو زبان خواهد بود. بررسی تطبیقی دو مجموعۀ ضربالمثل یاد شده، این نکته را بر ما آشکار میسازد که بسامد ضربالمثلهای سالم و غیر آسیبزا، طبق دیدگاه روانشناختی آدلر و برن در امثال و حکم به میزان 3.51 درصد از ضربالمثلهای مجمعالأمثال افزونتر است.
