فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: ضعف عضلات کمربند لگنی و عضلات تنفسی و افزایش قند خون با کاهش ظرفیت-های ریه ارتباط‌دارد؛ ازاین‌رو هدف از انجام این تحقیق، بررسی تأثیر تقویت عضلات مرکزی بر عملکرد ریوی زنان چاق مبتلا به دیابت نوع 2 بود. مواد و روش‌ها: جامعه آماری تحقیق حاضر کلیه زنان مبتلا به دیابت نوع 2 ناحیه دو شهر یزد بودند. 24 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 با دامنه سنی 40 تا 55 سال، میانگین شاخص توده بدنی (BMI) 18/4±32/30 کیلوگرم بر مترمربع و قند خون ناشتای بیشتر از 126 میلی‌گرم در دسی‌لیتر به‌طور هدفمند انتخاب‌شدند. پس از اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک و شاخص‌های ریوی، آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرارگرفتند. برنامه تمرین مقاومتی مرکزی به‌مدت 12 هفته، هفته‌ای 3 روز و هر روز 60 تا 75 دقیقه انجام‌شد. شاخص‌های ریوی توسط اسپیرومتری ارزیابی‌شدند. نتایج: تمرین مقاومتی مرکزی باعث کاهش معنی‌دار WC (001/0 P=)، WHR (04/0 P=)، FEV1/FVC (001/0 P=) و گلوکز ناشتای خون (001/0 P=) و افزایش معنی‌دار FVC (001/0 P=) و FEV1 (001/0 P=) در مقایسه با مقادیر قبل از تمرین در گروه‌ تجربی شد؛ این در حالی است ‌که تفاوت میان BMI و وزن بدن قبل و بعد از تمرین در گروه تجربی معنی‌دار نبود (05/0P˃). نتیجه‌گیری: ازآنجاکه کنترل قند خون در افراد دیابتی می‌تواند در کاهش عوارض ریوی مؤثر باشد، لذا برنامه‌ تمرین ورزشی که سطح قند خون را در افراد دیابتی کاهش‌دهد، مداخله درمانی مؤثری برای بهبود عملکرد ریوی محسوب‌می‌شود. براساس یافته‌های تحقیق، تمرین مقاومتی مرکزی که عضلات بخش مرکزی بدن ازجمله عضله دیافراگم را هدف قرارمی‌دهد، برای بهبود شاخص‌های ریوی مؤثر است.