کودکی ازدسترفته و تجربه خشونت بهمثابه سیمای زندگی: مطالعه ازدواجهای زودهنگام زنان شهرستان بهار
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانشیار مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
3 دانشجوی دکتری جامعهشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه جامعهشناسی، تهران، ایران.
doi
10.22054/rjsw.2021.49694.376چکیده
ازدواج زودهنگام درگذشته بخشی از سنتهای جامعه ایران بوده است و هنوز هم به دلیل ترکیب برخی از عوامل سنتی و مدرن باقیمانده است. هدف پژوهش حاضر شناخت زمینههای و پیامدهای ازدواج زودهنگام در شهرستان بهار است. روششناسی این پژوهش کیفی است که با استفاده از نظریه زمینهای انجامشده است. از بین افراد دارای تجربه ازدواج زودهنگام، 19 نفر با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند و نظری انتخابشدهاند. روش جمعآوری دادهها مصاحبه نیمهساختاریافته است. برای تحلیل دادهها از کدگذاری سه مرحلهای باز، محوری و انتخابی استفادهشده است. رسوم، فقر خانواده، خانواده ازهمگسیخته، مشروعیت قانونی، ترک تحصیل، هنجار پاکدامنی و ترس از عدم ازدواج بهمثابه زمینههای علی، انتخاب والدین و فشار هنجاری بهمثابه زمینه مداخلهگر، جنسیت بهمثابه عامل زمینهای، بیقدرتی، اختلال در روابط اجتماعی و عدم مهارت در زندگی بهمثابه الگوهای تعاملی و تجارب زیسته، عدم رضایت از زندگی، ترک تحصیل، بارداری ناخواسته، درد شدید به هنگام زایمان، خشونت، اختلالات روانی، فقدان مالکیت، روابط فرازناشویی، افکار و اقدام به خودکشی، سقطجنین، فرار از منزل و کودک بیوگی بهمثابه پیامدها مشخصشده است. «کودکی ازدسترفته و تجربه خشونت بهمثابه سیمای زندگی» مفهوم محوری پژوهش حاضر است. تفسیر کودک همسران از ازدواجشان برابر است با از دسترفتن دوران کودکی و تجربه خشونت بهمثابه سیمای زندگیشان.