تحلیل فضایی شاخصهای سرزندگی با تأکید بر معابر شهری در کلانشهر مشهد
نویسندگان
1 پسادکتری گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22108/ue.2025.139643.1275چکیده
در دهههای اخیر، به دنبال گسترش بیرویۀ شهرها و اهمیت روزافزون اتومبیل، نقش معابر شهری در فضاهای شهری کمتر شده است که این امر سبب ایجاد محیطهای کسلکننده در شهرها و کاهش سرزندگی فضاهای شهری شده است؛ از این رو، سرزندگی معابر شهری یکی از مهمترین دغدغههای برنامهریزان شهری است. هدف این پژوهش تحلیل فضایی شاخصهای سرزندگی با تأکید بر معابر شهری در سطح مناطق 13گانۀ کلانشهر مشهد است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش از نوع مطالعۀ توصیفی ـ همبستگی و روش گردآوری اطلاعات نیز اسنادی (کتابخانهای) و میدانی (پرسشنامه) است. برای تجزیهوتحلیل دادهها و اطلاعات از SPSS و روشهای تصمیمگیری چند معیاره مانند MEREC و COCOSO و روش معادلات ساختاری (Smart PLS) بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد مناطق 9، 1 و 4 بهترتیب دارای بالاترین و مناطق 3، 12 و 10 دارای پایینترین سطح برخورداری از شاخصهای سرزندگی با تأکید بر معابر شهری، در شهر مشهد هستند. بر اساس نتایج آزمون معادلات ساختاری PLS، متغیر فراغت و تفریح با ضریب تأثیر کل 658/0 بیشترین تأثیر را بر سرزندگی با تأکید بر معابر شهری داشته است و سپس، بهترتیب مؤلفههای راحتی و آسایش (652/0)، جذابیت و تنوع کالبدی بصری (631/0)، کیفیت کالبدی (623/0)، ایمنی و امنیت (430/0) و دسترسی (160/0) مؤثر بر سرزندگی با تأکید بر معابر شهری هستند.