بررسی آثار خودداری مستأجر از پذیرش کار اجیر از دیدگاه فقهی
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکدهٔ حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22067/jfiqh.2023.78412.1430چکیده
گاه اجیر درصدد انجامِ کار مورد اجاره در موعد مقرر بر میآید اما مستأجر از پذیرش کار خودداری میکند. این مسئله از فروع مسئلهٔ کلی اجتناب طلبکار از پذیرش طلب خود است. در مورد این مسئله، مطابق قاعدهٔ کلی، که در مادهٔ 273 قانون مدنی مقرر شده است، طلب باید به حاکم سپرده شود. اما بهکارگیری این قاعده دربارهٔ اجیری که آمادهٔ انجامدادن کار است و با امتناع مستأجر از پذیرش کار مواجه میشود، دشواریهای زیادی دارد، بهویژه در مواقعی که موعد انجامگرفتن کار محدود است و فرصتی برای تقدیم دادخواست و پیگیری قضایی نیست. مسئلهٔ مذکور در فقه مطرح شده و دربارهٔ آن آرای متعددی بیان شده است. در پژوهش حاضر با بهرهگیری از روش توصیفیتحلیلی و ابزار کتابخانهای این نتجه بهدست آمده است که همینکه اجیر خود را برای انجامِ کار در اختیار مستأجر نهد، به تکلیف قراردادی خود عمل کرده است؛ پس اجاره پایان مییابد و او مستحق اجرتالمسمی میشود.
