اثربخشی مددکاری اجتماعی گروهی با رویکرد راه حل مدار بر ارتقاء تاب‌آوری نوجوانان

نویسندگان

1 گروه آموزشی مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی تهران ایران

2 استادیار گروه مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی

doi
10.22054/rjsw.2020.51382.396
چکیده

پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی مداخله مددکاری اجتماعی گروهی راه‌حل مدار بر ارتقای تاب‌آوری نوجوانان انجام گردید. این مطالعه به روش شبه آزمایشی (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) بر روی گروه کنترل و آزمایش انجام شد. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول می‌باشد که اسامی آن‌ها در سال تحصیلی 98-1397 در مدرسه ایران به ثبت رسیده است. برای نمونه‌گیری تمامی محصلین آن مقطع ازنظر تاب‌آوری بررسی شدند. سپس 30 نفر که میانگین تاب‌آوری پایینتر و معیارهای ورود به پژوهش را داشتند تصادفی در دو گروه کنترل (۱5 نفر) و آزمایش (۱5 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش 8 جلسه مداخله موردنظر را دریافت نمود. جلسات به‌صورت هفتگی (1.5 ساعت) برگزار شد. در طی آموزش گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. بعد از پایان جلسات پس‌آزمون (پرسش‌نامه تاب‌آوری کانر و دیویدسون) روی گروه‌های آموزش و کنترل اجرا درآمد و یک ماه بعد آزمون پیگیری از دو گروه انجام گردید. در تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی- استنباطی استفاده شد. نتایج بیانگر افزایش مقادیر میانگین در نمرات گروه آزمایش در تاب‌آوری و ابعاد آن بود و تفاوت معناداری را نسبت به گروه کنترل نشان داد. بنابراین مداخله مددکاری اجتماعی گروهی راه‌حل مدار از سودمندی بالینی در ارتقای تاب‌آوری در دختران نوجوان برخوردار است.