فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر مصرف حاد کافئین بر ظرفیت ضداکسایشی تام (TAC) و شاخص فشار اکسایشی (MDA) مردان والیبالیست پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز مقاومتی بود.    مواد و روش‌ها: در یک طرح نیمه‌تجربی، تصادفی و دوسوکور با اندازه‌گیری‌های مکرر (سه­مرحله‌ای)، 20 مرد والیبالیست (10/1±20/21 سال، درصد چربی 78/2±75/10% و نمایه‌ توده‌ بدن 99/0±95/22 کیلوگرم بر مترمربع) به دو گروه همگن شده‌ مکمل یا دارونما (به‌ترتیب 9 میلی‌گرم به­ازای هر کیلوگرم از وزن بدن کافئین یا دکستروز) تقسیم­شدند؛ سپس همه‌ آزمودنی‌ها پس از دریافت مکمل یا ‌دارونما در یک قرارداد فعالیت مقاومتی با وزنه (شامل هفت حرکت در سه نوبت با80 درصد یک تکرار بیشینه تاحد واماندگی) شرکت­کردند. نمونه­های خونی وریدی در حالت پایه، 45 دقیقه پس از مصرف مکمل‌ و بلافاصله پس از فعالیت مقاومتی برای اندازه‌گیری تغییرهای TAC و MDA سرمی اندازه‌گیری­شدند.    نتایج: نتایج به­دست­آمده، حاکی است که مصرف حاد کافئین تأثیر معنی‌داری بر TAC و MDA پایه ندارد (05/0P≥)؛ ازطرفی، یک جلسه فعالیت مقاومتی وامانده‌ساز باعث کاهش معنی‌دار TAC (05/0P≤) و افزایش معنی‌دار MDA شد (05/0P≤)؛ درحالی‌که، تفاوتی معنی‌دار در هیچ­یک از متغیرهای اندازه‌گیری­شده بلافاصله پس از انجام فعالیت میان گروه‌ها مشاهده­نشد (05/0P≥).   نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های حاضر می‌توان چنین نتیجه­گرفت که به­احتمال، مصرف حاد کافئین، توانایی لازم برای افزایش  TAC پایه را نداشته، همچنین نمی‌تواند از تغییرهای نامطلوب  MDA سرمی ناشی از انجام یک جلسه فعالیت مقاومتی در مردان والیبالیست بکاهد.