بازشناسی جایگاه قاعدۀ فقهی اهم و مهم در برنامهها و طرحهای شهری
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22067/jfiqh.2022.78606.1439چکیده
قاعدۀ «اهم و مهم» از کاربردیترین قواعد فقهی است که در تزاحم بین دو حکم به کار میرود، در شهرسازی و مدیریت شهری نمونههایی از تزاحم به چشم میخورد، ازجمله تزاحم بین مصالح عمومی و منافع افراد در احداث پروژههای عمومی. هدف این جستار، تبیین جایگاه قاعدۀ فقهی اهم و مهم در شهرسازی و مدیریت شهری است که با روش تحلیل محتوای متون و استدلال منطقی با رویکرد کیفی و میانرشتهای انجام شده است. حاصل پژوهش اینکه، تقدم مصلحت اجتماع، مشروط به شروطی چون اخروی، دینی و دنیویبودن، اجتماعی و عمومیبودن و تأمینکنندگی مقاصدی از شریعت، چون عدل و احسان است. همچنین برای اولویتبخشیدن اهم بر مهم در شهرسازی، توجه به الگوی برنامهریزی و طراحی حائز اهمیت است، بهطوریکه لازم است از طرحهای صرفاً فنی و کالبدی و اقتصادی پرهیز شود. بهحداقلرساندن میزان تملک املاک خصوصی، ضمن تلاش برای تحقق عدالت و تأمین رضایت همۀ عوامل ذیدخل و ذینفع و نیز توجه به الزامات شهرسازی اسلامی در مورد مشارکت تمامی ذیمدخلان و ذینفعان و توجه به حقالله و حقالناس، ضروری است.