عوامل مرتبط با خشونت خانگی علیه زنان در تهران
نویسندگان
1 دانشیار جمعیتشناسی دانشگاه تهران و محقق موسسه مطالعات و مدیریت جامع و تخصصی جمعیتی کشور
2 دانشجوی دکتری بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران
3 استادیار مرکز تحقیقات سالمندی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی تهران (نویسنده مسئول).
doi
10.22054/rjsw.2017.10263چکیده
چکیده هدف از این مقاله بررسی وضعیت و انواع خشونت خانگی و عوامل مرتبط با آن در بین زنان جوان متأهل شهر تهران است. دادهها از طریق اجرای پیمایش کمّی و شیوه نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای با حجم نمونه 405 نفر از زنان متأهل زیر 30 سال در مناطق مختلف شهر تهران گردآوری و با استفاده از آزمونهای تحلیل واریانس و رگرسیون چندمتغیری تجزیهوتحلیل شد. از نظریههای ترکیبی که بر چندبُعدی بودن خشونت و تأثیرپذیری آن از تعامل بین عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی تأکید دارند، استفاده شد. نتایج مطالعه نشان داد زنان مورد بررسی در طول زندگی زناشویی خود تجربه پنج شکل خشونت خانگی شامل؛ خشونت جسمی، روانی، کلامی، جنسی، و اقتصادی داشتهاند. در این میان، خشونت کلامی بیشترین و خشونت جنسی کمترین شیوع را داشته است. نتایج تحلیل چندمتغیره نشان داد شیوع خشونت در ازدواجهای نامطلوب (ازدواج در سنین پایین، ترتیب یافته، و بدون شناخت)، ساختار غیرمشارکتی قدرت در خانواده، طبقه پایین اجتماعی، و بیکاری بهطور معناداری بیشتر بوده است. آموزش و مشاوره زوجین در امر همسرگزینی و دسترسی زنان به منابع و حمایتهای اجتماعی رسمی و غیررسمی جهت کاهش خشونت خانگی علیه زنان پیشنهاد میشود. واژههای کلیدی: خشونت خانگی، ازدواج ترتیب یافته، ساختار قدرت، طبقه اجتماعی، ساختارهای اجتماعی.