فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 مقدمه و هدف: تاریخ روان‌شناسی سرشار از مفاهیمی است که در پی ارتقاء و بهبود روش‌های درمانی و سلامت‌روان می‌باشند. مدل درمانی مبتنی‌بر‌شفقت، برخواسته از مفهوم شفقت‌به‌خود در روان‌شناسی نوین می‌باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر‌شفقت بر افسردگی، اضطراب و نشخوارفکری بیماران افسرده با توجه به میزان اولیه‌ی خصیصه‌ی شفقت‌به‌خود در این بیماران می‌باشد.   مواد و روش­ها: این پژوهش از نوع تحقیقات آزمایشی پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل معادل است. نوزده بیمار افسرده‌ی زن به شیوه‌ی نمونه‌گیری در دسترس از کلینیک روانپزشکی انتخاب و در دو گروه کنترل و آزمایش قرارگرفتند. گروه آزمایش در دوازده جلسه‌ی گروه‌درمانی مبتنی‌بر‌شفقت شرکت کردند. همه‌ی آزمودنی‌ها به پرسشنامه‌های افسردگی بک، اضطراب، نشخوارفکری و شفقت‌به‌خود در سه مرحله‌ی پیش از شروع مداخله، جلسه‌ی پایانی و دو ماه بعد (جلسه‌ی پیگیری) پاسخ دادند. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها نیز از آزمون‌های تحلیل واریانس دوراهه و تی گروه‌های مستقل در قالب نرم‌افزار SPSS  نسخه 18 استفاده شد.   نتایج: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد اضطراب و افسردگی گروه آزمایش در مطالعه‌ی پیگیری کاهش معناداری یافت (p < 0/05). از دیگر نتایج این مطالعه اثر تعاملی معنادار مداخله و خصیصه‌ی شفقت‌‌به‌خود، بر روی میزان نشخوارفکری افراد می‌باشد.   نتیجه­گیری: براساس نتایج این مطالعه درمان مبتنی‌بر‌شفقت، درمان موثری برروی افسردگی و اضطراب بیماران افسرده می‌باشد. هم‌چنین افرادی که از ابتدا خصیصه‌ی شفقت‌‌به‌خود آن‌ها بالاتر بوده، سود بیشتری از این مداخله کسب کرده و نشخوارفکری آن‌ها کاهش یافته‌است، درحالیکه شفقت‌به‌خود پایین منجر به افزایش نشخوارفکری افراد در طی این مداخله گردیده‌است.