قدس در شعر یوسفالعظم و محمود شاهرخی
نویسندگان
1 استادیار بخش زبان و ادبیّات عربی، دانشگاه یزد
2 کارشناس ارشد زبان و ادبیّات عربی، دانشگاه یزد
doi
10.22103/jcl.2017.1605چکیده
یوسفالعظم، شاعر معاصر اردنی (1931- 2007م) و محمود شاهرخی، شاعر معاصر ایرانی (1306- 1388ش)، به فلسطین و قدس اهتمام داشته و در این زمینه، سرودههایی را از خود به یادگار گذاشتهاند. هر دو شاعر، به مدح و ثنای قدس اقدام کرده و آن را با القابی گوناگون و از جمله، قبلۀ نخستین، محراب، معبد، مروارید، کوثر و بهشت خطاب کردهاند. آن دو، با سینهای اندوهگین، اشغال قدس، آوارگی، کشتار و تنهایی مردم را در این فاجعه ترسیم کردهاند. در این تحقیق که با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای انجام شدهاست، سعی میشود که با بررسی سرودههای یوسفالعظم و محمود شاهرخی، جایگاه قدس و چگونگی بازتاب مسائل مربوط به آن، در شعر این دو شاعر تبیین شود. مهم ترین یافتههای پژوهش، بیانگر این است که هر دو شاعر، با یادآوری قداست و جایگاه معنوی قدس نزد ادیان الهی، ضمن دعوت مردم به مبارزه و مقاومت، آنان را به نصرت الهی و پیروزی نهایی امید میدهند. آن دو، با بهرهگیری از الفاظ و معانی قرآن کریم، هم به زیبایی و غنای کلام خود میافزایند و هم اهداف و پیامهای خود را به خوبی بیان میکنند.