واکاوی سازههای توسعه کسبوکارهای نوپای کشاورزی ایران
نویسندگان
1 گروه ترویج و آموزش کشاورزی ، دانشکده علوم زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
2 گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشکده علوم زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
doi
10.22069/jead.2023.20999.1690چکیده
امروزه کسبوکارهای نوپای کشاورزی در اقتصاد کشور نقش حیاتی بر عهده دارند؛ به طوری که یکی از دغدغههای سیاستگذاران کشور کمک به توسعه و بهبود این نوع کسبوکارها برای بسط نوآوری و رشد اقتصاد محلی و ملی است. از این رو، پژوهش حاضر قصد دارد سازههای توسعة کسبوکارهای نوپای کشاورزی ایران را واکاوی کند. این تحقیق از نوع پیمایشی با رویکرد کمی بود و جامعة آماری آن را سیاستگذاران و تصمیمگیرندگان حوزه کسبوکارهای نوپای کشاورزی، خبرگان و کنشگران فعال در زیستبوم و کسبوکارهای نوپای کشاورزی و صاحبان این نوع کسبوکارها تشکیل دادند که 104 نفر از آنها با استفاده از جدول کرجسی و مورگان و به روش نمونهگیری تصادفی با انتساب متناسب انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامه بود که روایی محتوایی آن توسط گروهی از متخصصان و صاحبنظران تأیید شد و برای تعیین پایایی آن از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن مناسب بود. برای تحلیل دادهها از نرم افزارهای V26 SPSS و SmartPLS V4 بهره گرفته شد. یافتههای بخش انعکاسی مدل ارزیابی نشان داد که روایی همگرا و تشخیصی سازهها در حد مناسب برآورد شدند. نتایج حاصل از مدل مؤلفههای سلسله مراتبی بر روی 42 متغیر توسعة کسبوکارهای نوپای کشاورزی 9 عامل یا سازه را شناسایی کرد. این عوامل به ترتیب شامل: مدیریتی، اطلاعاتی، بازاری، شبکه ارتباطی، قانونی، طبیعی- محیط زیستی، زیرساختی، دولتی- حمایتی و آموزشی بودند. بنابراین میتوان با اتخاذ رویکردی جامع، نظاممند و متناسب با شرایط کشور، فرصتهای کارآفرینانه را در این بخش فراهم کرد.