نظریهٔ اصالة‌الوثاقه به‌مثابهٔ توثیق عام برای مُهمَلین

نویسندگان

1 مدرس و پژوهشگر حوزه علمیه خراسان و دانشجوی دکتری فقه جزائی دانشگاه علوم اسلامی رضوی

2 مدرس درس خارج حوزه علمیه خراسان

3 مدرس و پژوهشگر حوزه علمیه خراسان

doi
10.22067/jfiqh.2021.71117.1137
چکیده

مشهور اصولیان متأخر معتقدند به‌ روایتی می‌توان استناد کرد که راویانش ثقه باشند و روایتی که حتی یک راوی غیرثقه داشته باشد، درخورِ استناد نیست. براین‌اساس، روایتِ ضعیف فقط روایتی نیست که برای راویانش قدحی وارد شده باشد؛ بلکه صرف نبود توثیق، سبب حکم به بی‌اعتباری روایت است. در این میان به‌نظرمی‌رسد شارع اصل را بر وثاقت نهاده، مادامی‌که خلاف آن اثبات نشده باشد. این اصل در حقیقت اماره‌ای شرعی و از طُرق احراز وثاقت است؛ ازاین‌رو بر اساس نظریهٔ اصالةالوثاقه، مُهمَلین معتبرند. بر اساس برخی از ادلهٔ حجیت خبر واحد، به اصالة‌الوثاقة نیازمندیم و بر اساس برخی دیگر از ادله، نتیجهٔ اصالةالوثاقة از راه دیگر حاصل است. در این جستار با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و به‌روش توصیفی‌تحلیلی، نظریهٔ اصالةالوثاقة مورد بررسی واقع شده و این نتیجه به‌‌دست آمده که مطابق برخی روایات و سیره و قاعدهٔ اصالةالصحة، خبر کسی که در کتب رجال، راوی امامی شناخته شده باشد و توثیق و تضعیف صریح نداشته باشد، معتبر است.