هرمنوتیک خطابی و نقش مباحث تفسیری دانش اصول فقه در حقوق ایران
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای حقوق خصوصی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری
2 دانشیار دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری
doi
10.22067/jfiqh.2021.62673.0چکیده
از همافزایی هرمنوتیک فلسفی گادامر و منطق خطابی پرلمان، الگویی در روششناسی دانش حقوق ظهور یافت که میتوان از آن به هرمنوتیک خطابی یاد کرد. بر اساس این الگو، در رسیدگیهای قضایی، عدالت مفهومی راهنما برای اشراق نتیجه بر دل مفسر است که در یک تبادل مکالمه، بازفهم میشود و معیار تشخیص آن در شرایط نامشخص، اقناع وجدان مخاطبان متعارف است. بعد از فهم هرمنوتیکی نتیجه، کار حقوقدان چیزی جز توجیه آن با ابزارهای خطابی برای اقناع مخاطبان نیست تا باور کنند او تصویری یقینی از واقعیت ارائه میدهد. در این الگو، بهکارگیری آداب تفسیری دانش اصول فقه که در آن مادهٔ قضایا در نتیجهگیری استدلال مداخلهای ندارد، پذیرفته نمیشود. بهدلیل شکلگیری این الگو بر پایهٔ پرسمان اعتباریات در علوم انسانی، این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی بر پایهٔ نظریهٔ ادراکات اعتباری فیلسوفان مسلمان، پیششرطهای طرحشده برای پذیرش این الگو در حقوق ایران را ارزیابی و کاربرد اصولفقه را در حقوق تبیین میکند. اصول فقه روششناسی کشف اعتبارات شارع است و مباحث تفسیر الفاظ آن، چیزی جز تبیین سنت و بنای عقلا نیست که نقطهٔ شروع فهم و یکی از عناصر تشکیلدهندهٔ افق ذهن مفسر و افق معنایی متن و از نقاط امتزاج این دو افق است.