نقد انگارۀ حرمت گوشسپاری به غیبت
نویسندگان
1 استاد سطوح عالی حوزه علمیه خراسان و دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/jfu.v54i1.86949چکیده
ازآنجاکه شارع مقدس عِرض افراد را بسیار محترم شمرده، احکام مختلفی نیز برای حمایت از آن جعل کرده است. یکی از این احکام، حرمت غیبت است. مسئلۀ استماع غیبت ازجمله مسائلی است که گرچه از دیرباز مطرح بوده، ولی کمتر به آن پرداخته شده است. برخی از محققان برای اثبات حرمت استماع غیبت، ادلۀ عقلی و نقلی متعددی ذکر کردهاند. بر اساس یافتههای نگارنده هیچکدام از این ادله حتی بهروزترین آنها توان اثبات حرمت استماع غیبت را ندارد. این نوشتار از جهات مختلفی شامل نوآوریهای فقهی است که مهمترین آن تمسک به دلیل عقلی برای اثبات عدم امکان حرمت استماع غیبت است. البته حرامنبودن استماع غیبت بدین معناست که استماع غیبت به خودی خود حرمت ندارد و این با حرامبودن استماع بهسبب انطباق عناوین دیگر بر آن منافاتی ندارد.