تحلیل و تطبیق تاریخی از مسئله خیر و شر در حکمت ایرانی، اشراقی و صدرایی
نویسندگان
doi
10.22108/coth.2024.139008.1848چکیده
شناخت دقیق و تحلیل صحیح افکار و آرای حکمای اسلامی، وابسته به شناسایی و زمینهها و عوامل پیدایش اندیشهها و اثرپذیری آنان از خردورزی پیشینیان است. انسانشناسی یکی از مواریث حِکمی ایران باستان است که بنمایههای آن در آرای حکیان مسلمان و فلسفه آنان (فلسفة مشاء، فلسفة اشراق و حکمت صدرایی) مشاهده میشود؛ ازاینرو، تحلیل فلسفی خیر و شر در حوزه انسانشناسی، ناظر به معنای خیر و شر در حکمت ایران باستان است که اهمیت بسزایی داشته است. در این نوشتار برای تأیید و صدق این گفتار، مبانی فلسفی برگرفته از خیر و شر در حکمت ایرانی با حکمت اسلامی بررسی تحلیلیتطبیقی شده است. رویآوردی که حاصل آن، گواه از وجود نقاط مشترک فلسفی در تطبیق تاریخی مبانی حکمی ایرانی، اشراقی و صدرایی دارد؛ اشتراکاتی چون، اشتراک مفهوم خیر و شر (نور و ظلمت)، وجود اختیار انسان و مختاربودن وی در پیداش خیر و شر و اینکه فرشتگان مصادیق خیر و شیاطین مصادیق شر هستند، بهتمامی گواه بر سیر تاریخی اندیشه خیر و شر بهلحاظ وجودشناسی و معرفتشناسی از حکمت ایرانی تا صدرایی است.