تحلیل مفهوم توکل از نگاه صدرالمتألهین و نسبت آن با مفهوم روانشناختی اعتمادبهنفس
نویسندگان
doi
10.22108/coth.2023.135584.1768چکیده
با اهمیت آموزه توحید در اندیشه اسلامی، ارجمندی توکل نیز در امتداد آن مطرح میشود. از بین حکمای اسلامی، صدرالمتألهین در نگاهی هماهنگ با وحی، سرشت و درجات توکل را به دقت مطالعه کرده است. با توجه به اینکه گاه دربارۀ چگونگی اجتماع توکل (اعتماد به خدا) با مفهوم روانشناختی اعتمادبهنفس در زیست مؤمنانه، سؤال میشود، در این تحقیق کوشیده شده است تا در رویآوردی توصیفیتحلیلی به آرای ملاصدرا دربارۀ توکل و با بهرهمندی از تکنیکها و ابزارهای موجود در روشهای تحلیل اسنادی، به این مهم پاسخ داده شود و در پرتو آن با بازسازی مفهوم اعتمادبهنفس، ابعاد توکل را نیز نمایانتر سازد؛ بنابراین، پرسش اصلی این نوشتار آن است که مختصات توکل در اندیشه ملاصدرا چیست و نسبت آن با مفهوم روانشناختی اعتمادبهنفس کدام است. یافتههای پژوهش نشان میدهند با نظر به اندیشههای ملاصدرا، اعتمادبهنفس را باید با مراتب نازل و متوسط توکل اجتماعپذیر و با مرتبه عالی توکل اجتماعناپذیر دانست. تبیین درجات توکل، نسبت توکل با کار و تلاش و نیز نسبتش با نظام سبب مسببی، از نتایج دیگر این تحقیق بهشمار میرود.