نسبت شرارت با ملکوت در قرآن و عهدین
نویسندگان
doi
10.22108/coth.2022.129635.1615چکیده
از دیدگاه ادیان الهی، عالم ملکوت حقیقت و باطن عالم ملک است و شرارت موجود در عالم ملک، جدای از عالم ملکوت نیست؛ ازاینرو، در علت و چرایی حضور شرارت در عالم ملکوت و کیفیت آن چالشهایی وجود دارد؛ چالش اول: تناقض شرارت با ربوبیت پروردگار بر عالم ملکوت و با مقام علم خداوند. چالش دوم: فرشتگان بهعنوان دستهای از حاملان عرش که در هدایت انسان نقش دارند؛ چه رابطهای با شرارت دارند و بر رستگاری و کمال انسان چه تأثیرهایی میگذارند. این پژوهش درصدد است تا براساس منابع قرآن، تفاسیر و روایات معتبر و منابع عهدین و تفاسیر آن، به خاستگاه شرارت در عالم ملکوت و پیامدهای ناشی از آن بپردازد و در این راستا، اشتراک و اختلافهای موجود را بررسی کند. از رهیافتهای این پژوهش عبارتاند از: شرارت در قرآن به منطقه عرش و مقام علم الهی و حاملان عرش راه ندارد؛ بلکه فقط در مرحله ملکوت اسفل و با حضور جنّیان است. ابلیس، رئیس آنها فقط قدرت وسوسه آدم را دارد؛ اما در عهدین، شرارت در سطح فرشتگان و به سبب عصیان عمدی علیه پروردگار رخ میدهد؛ ازاینرو، بخشی از ملکوت که محل حضور فرشتگان است با شرارت آمیخته شده است که با ربوبیت الهی و مقام علم پرودگار تناسب ندارد.