نقد و آسیب‌شناسی تاریخ‌نگاری لرستان در دوره پهلوی دوم (1320- 1357ش)

نویسندگان

1 گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه پیام نور ، تهران، ایران.

2 پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.

3 گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

doi
10.30473/lhst.2024.69752.2874
چکیده

در حوزه‌ی تاریخ­نگاری لرستان دوره‌ی پهلوی، تاکنون پژوهشی برای تعیین حوزه­های موضوعی و روش­شناسی صورت نپذیرفته است. هدف از این پژوهش بررسی و آسیب‌شناسی آثار به جا مانده درباره‌ی تاریخ لرستان دوره‌ی پهلوی (1320- 1357) و نقد سبک‌های نگارشی رایج آن زمان از جهت روش و محتوا است. ویژگی عمومی تاریخ‎نگاری موجود، بررسی شخصیت­ها، نهادها و سازمان­ها است که بیشتر تاریخ سیاسی را پوشش می­دهد و کمتر به تاریخ اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و هنری می‌پردازد. لذا نقد و ارزیابی علمی این آثار به منظور تولیدات علمی مطلوب و ارتقا پژوهش‌های حوزه‌ی تاریخ محلی لرستان حایز اهمیت است. یافته‎های پژوهش حاکی از این است که سه گونه‌ی اصلی تاریخ­نگاری قابل شناسایی است: تاریخ­نگاری شخصیت­محور یا تک­نگاری، تاریخ­نگاری رسمی با محتوای آثار و تألیفات (کتب) و تاریخ­نگاری شفاهی. در این آثار از تاریخ اجتماعی مردم لرستان ازجمله عرایض مردمی به نمایندگان مجلس که منبع نیکویی در این ­باره هستند، غفلت شده است. مشکل دیگر در عرصه‌ی تاریخ­نگاری این دوره، پراکندگی داده­ها و منابع اطلاعاتی است. نبود پایگاه اسنادی مستقل خاص استان، دسترسی به داده‎های کافی برای تولیدات علمی را با مشکلات بی­شماری روبرو کرده است.