تسامح در اثبات حدود به مثابۀ مبنایی در حقوق کیفری اسلام
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه پیام نور تهران
2 دانشیار دانشگاه پیام نور تهران
3 استادیار دانشگاه پیام نور تهران
4 دانشیار دانشگاه پیام نور تهران
5 استاد دانشگاه تهران
doi
10.22067/jfu.v53i1.80814چکیده
هرچند در نگرش ظاهری به مجازاتهای اسلامی ممکن است اینگونه به نظر برسد که فقه جزایی اسلام، رویکرد خشن و سرسختی با خطاکاران دارد، لیکن با واکاوی آموزههای قرآنی، روایی و فقهی میتوان اصل تسامح در نظام جزایی اسلام را استنتاج کرد که مبنا و قاعدهای در مراحل کشف، تحقیق، اثبات و صدور حکم است. این پژوهش بر آن است تا با اتکاء به روش تحلیلیتوصیفی وجود اصل تسامح در فقه جزایی اسلام را اثبات و کیفیت تأثیرگذاری آن را در فقه جزایی بررسی کند. سفارش به توبه، خودداری از اقرار، دفع حدود با شبهه، الزامیبودن تعدد اقرار و شهود در اثبات جرم، جلوههای روشن اصل تسامح در مجازاتهای اسلامی هستند که بیانگر رویکرد شریعت اسلام در صیانت از کرامت انسانی از یکسو و ترغیب به بزهپوشی، جرمزدایی و کیفرزدایی از دیگر سو است. این اصل به حدود اختصاص ندارد و میتواند مبنای حقوق کیفری اسلام قرار گیرد و سایر مجازاتهای شرعی را نیز شامل شود. اثبات و تحلیل اصل یادشده، رفع ابهام و پاسخگویی به چالشهای موجود در حقوق جزایی اسلام را نتیجه میدهد.